Tam o anda vardın,
Soluğumun uyku olup
Bedenimin boşlukta salındığı anda…
Ve yeniden odanın
Donmuş zifiriliğine boşalan ciğerlerim…
Hayatı usumun kabullenemediği bir boşlukta yaşadım;
Ve bilincin uyku,
Uykunun uyaniş olduğu anda
Oradaydım…
Ve benimle oradaydı
Hükmedilen ve hükmedilemeyecek herşey.
Ve yüreğim kustu:
Varsam
Varsın.
Olmaslısın.
Yüzümü yırtarak geçtim karanlıktan,
Kısa öykücükler kurdu kısacık destanımı,
Uzadı ve daraldı yollar:
Dar bir patikaydı uykuya giden yol,
Gidiş yönünde atılan bir adım:
Ve o adım birden geri çekildiğinde,
Tam o anda,
Sanki…
Ve belirsiz de olsa,
Vardın işte…
[ subat 2003 - edit: agustos 2007 ]
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment