özletme kendini

özletme kendini.
bir akşam,
köprüler,
soğuk akan su penceremde.

geçmiş küçük çırpıntılarına dalgaların,
kaybolup gitmekte.
ne kadar bitsek ve gitsek de
belki hala anlatabiriz,
bir iki kelimeyle.

belki hala dönebiliriz
asla dönülmeyeceklere.

bir bahar günü
kar yağarsa
ve hala mümkünse sessizlik,
yalnızlık ve umut
yağmurlu bir günde
bulutların ardında
kaybolan güneşi
ufukta kaybolurken görür gibi hayal ederek.

yazdık ve bitti,
yaşanacak ve bitecek,
ama bir gün gülecek
birçok şey daha olmalı.

umutla...

[nisan 2007]