Bu sana ilk borcum...
Yağmurdan sonra
Ellerimdeki nemi sürdüm yüzüme
Yüzüm ellerimdeki yarıkları
Ellerim yüzümdeki çizikleri duydu yine.
Kendi kendime yankılandım
Ve
İçimdeki koca odanın boş duvarlarının en grisinde
Tek siyah çerçevede asılı kaldım.
Bu benim tek borcum...
Ne ışıkları sönen şehir
Ne karlara mahkum kuzey dağları geldi benimle.
Ancak hepsinden ziyade
Sendin en gelmeyen yine.
Zırhımı tutan deri kayışlar çürüdü
Ve silahım dediğim kör bir bıçağa dönüştü
İşte bunca bekledim seni
Ve sonunda yol anlamını yitirdi....
Bir hayat olsun istedim sana borçsuz vereceğim
Bir ılık nefes
ve kendim...
Ama sadece bir ölüm borcum kaldı bundan sonra...
İşte onca gelmedin...
[ 07 Ocak 2008 ]
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment