Affet beni.
Karanlığın içinden,
Vazgeçmişken,
Bir ses duydum.
Karanlığın içinden
Kendimi ve tutunacak herşeyi bırakmışken,
Bir yüz gördüm.
Bir yüz:
Nice beklediğimden,
Usumdan sildiğimden.
Gördüğüm sadece sendin aslında.
Ama bir de
Yüzünün arkasında dolaşan
Sakin,
Nadir,
Kalbimize dair,
Çoktan unutulan...
Vazgeçilen
Belki acıdan kaçmak için inkar edilen.
Ancak her nereye gidersen,
Ve yine neden vezgeçersen,
Bir tek vazgeçme kendinden.
Çünkü
Ancak senin gibinin varlığında mümkün
Hayalini kurup vazgeçtiklerim.
Ancak senin gibi ayakta duranın yüzünde yaşar
Kaybedip geri istediklerim.
Ancak sende,
Seninle sanrılarım, sancılarım.
Bilemeden...
Ama yürekten umarak
Ben bunları yazdım.
[ağustos 2010 - istanbul]
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment