zamanı yenmek

nice dört günler
ve binleri katlayan kilometreler...

her seferinde sana koştu bu yürek...
sorular,
ve titreyip zayıflayan huzurla,
yolun sonunu kestiremeden,
nefesini tutarak,
sana akti bu akıl...

yakıldı,
itildi,
burkuldu,
küstürüldü,
ama bırakmadı...
bir yol fırtınaya karşı yürünen,
bir umut bildikleri reddeden...

zamandı inançları doğuran
ve
tüm inançlari yıkanları bize getiren
yine zamandı...

yıkımkarın
kuramların
ve umutların
anlamsızlıkla dost olduğu zamandı geldiğin an.

ve o andan sonra
yine bir okyanustu araya giren.
bile bile yanacağını,
bile bile kanayacağını,
boşluga akacağını,
bilerek
yanacağımı,kanayacağımı,
ve
boşluga akacağımı...
ayrı düşerken aldım seni yanıma
ve buldum tüm cevapları
yazarın sorularına:

ne gerçek sevginin sebebi vardır,
ne gerçek mutluluğu bulmaktır
hayatin amaci.
ben, sen ve bizdir
bundan sonra gelecek olan...

sevgili...

[4 Kasım 2007]